ƒˆ/ƒ/ƒ€

ό¨‘ώ¨ ύ₯‘¨₯‘“

يک هفته بحث و گفتگو در لويه جرگه سيمای سياسی افغانستان را دگرگون ساخت.
حدود 1500 نماينده، که از 32 ولايت (استان) کشور انتخاب يا انتصاب شده بودند، بيش از يک هفته، زير چادری در کابل، گرد هم آمدند.
بسياری، با ابراز احساسات، از آرزومندی شان برای صلح، امنيت، بازسازی و عدالت سخن راندند.
برخی از طالبان، جنگ سالاران و ظلم آنان به تلخی شکوه کردند. برخی داد زدند، نفرين فرستادند و يا مخالفانشان را که چند گامی آنسو تر نشسته بودند، تهديد کردند.
اما، همه مشتاقانه در بحث ها شرکت نمودند.

در هم شکستن موانع
ترغيب رهبران جناحها و در مواردی فشار از سوی سازمان ملل متحد، آمريکا و ساير کشورها از بهم خوردن اين رويداد نادر در دموکراسی قبيله ای جلوگيری کرد.
زنان و غالبا مردان، با هم به سر بردند، خوردند، راه رفتند، سخن زدند و نماز خواندند. به مردم، از دور افتاده ترين نقاط افغانستان، فرصتی فراهم شد تا بی پرده از حال همدگر با خبر شوند.
قطع نظر از زبان، مذهب و يا قوم، آنان پی بردند که با عين محروميت ها دست و پنجه نرم می کنند و شرايط زندگی اقتصاديشان تفاوت چندانی با هم ندارد.
پس از آنکه شاه سابق برای انتخاب حامد کرزی، هم تبار پشتون خود، به مقام رياست دولت ابراز موافقت کرد، مسايل قومی به طور چشمگيری اهميت خود را از دست داد.
به دنبال آن، موضوعاتی چون مذهب، نقش پارلمان، دموکراسی، عدالت اجتماعی و توسعه اقتصادی بر بحث های لويه جرگه مسلط شد.

"بياييد در صلح زندگی کنيم"
ظاهرا، مشروعيت بخشيدن به دولت انتقالی حامد کرزی بزرگترين دستاورد لويه جرگه بود.
اما اين لويه جرگه در واقعيت چيزی بيشتر از اين بود: يک داروی واقعی و يک روند شفا بخش برای يک ملت درد کشيده.
مردم به راديوها و تلويزيون هايشان چسپيده بودند تا به بر ملا شدن رنج های خود گوش فرا دهند، رنج هايی که بعضا ازسوی خود افغانها و بعضا از سوی خارجيان بر آنان تحميل شده بود.
يکی از نمايندگان در ميان کف زدنها التماس کرد: "برادران و خواهران من، بياييد اعتراف کنيم که ما بر همديگر ستم روا داشته ايم و بايد از همدگر طلب عفو کنيم. بياييد گذشته را فراموش نماييم و با هم در صلح زندگی کنيم."

گام بعدی؟
حامد کرزی تا 18 ماه آينده ماموريت خطيری بر عهده دارد.
انتظار می رود وی بازسازی کشوری را که وسيعا ويران شده آغاز کند، نظم و قانون را بر قرار نمايد و قانون اساسی تازه ای را که راهگشای دموکراسی باشد، به مدد يک لويه جرگه ديگر، نافذ سازد.
شيوه برخورد آقای کرزی بی عيب است. او می تواند، مثل يک جادوگر، مخاطبان خود را با چند کلمه افسون کند.
پرسش اينجاست که آيا او توان آن را دارد تا کشورش را بدون حمايت بين المللی در جهت ثبات دوامدار و رفاه هدايت کند.

پيروزی جنگ سالاران
کابينه آقای کرزی مصالحه ای بين ثبات و تغيير است.
انتظار می رفت وی دگرگونی های بزرگی به وجود آورد، رهبران گروهها را برکنار کند و کابينه با موازنه تر و حرفه ای تری برگزيند.
اما رهبران اتحاد شمال گذشت چندانی نکردند. تنها يک تغيير عمده صورت گرفت: انصراف داوطلبانه يونس قانونی وزير کشور آنان.
اما محمد فهيم، وزير دفاع اتحاد، با قرار گرفتن در مقام معاونت رياست دولت، موضع خود را استحکام بخشيد.
آقای کرزی متوجه شد که در اين شرايط حساس بدون کمک رهبران نيرومند جناحها نمی تواند ثبات را تامين کند.
از ديدگاه قومی، کابينه وی موازنه بين پشتونها و تاجيکها را تامين کرده است. هزاره ها نيز درآن حضور نيرومندی دارند، اما ازبکها هنوز به آن نپيوسته اند.
آقای کرزی بايد حاميان شاه سابق را نيز در کابينه اش جای دهد.
زنان هم از نبود تعداد کافی زن در کابينه شکايت دارند. تنها يک زن در کابينه عضويت دارد

B.B.C