کابينه حامد کرزی، رييس دولت انتقالی افغانستان، سوگند ياد کرده است.
اين کابينه، افغانستان را تا زمان انتخابات، که قرار است هيجده ماه ديگر
برگزار شود، اداره خواهد کرد.
کابينه آقای کرزی از دستاوردهای لويه جرگه افغانهاست. لويه جرگه با آميزه ای
از برداشتها مواجه بوده است.
بسياری از افغان ها در مورد دستاوردهای لويه جرگه ترديد دارند و برخی نيز
ابراز نگرانی کرده اند که به ويژه کابينه، برای برخورد با چالش های بزرگی که
در برابر افغانستان قرار دارد، از توانايی لازم برخوردار نيست.
سياستمداران، تحليلگران و افغان های عادی بحث های داغی را که به طور زنده از
راديو و تلويزيون ملی پخش شد، از نزديک و اغلب با نگرانی، دنبال می کردندآنان
تلاش داشتند سخنرانی های شخصيت های پر نفوذ مجاهدين - چهره های آشنايی از
گذشته - و فرماندهان جديد محلی، که در جريان جنگ عليه طالبان و القاعده اهميت
يافتند را تحليل کنند .
اما نمايندگانی که در لويه جرگه بيشتر طالب صلح و وحدت ملی بودند تا نفاق و
اختلافات قومی و محلی، از جمله شمار زيادی از زنان، با بيشترين ميزان شور و
هلهله استقبال شدند.
در بيرون از لويه جرگه نيز شهروندان کابل سخنان آنان را با علاقمندی تاييد می
کردند.
پس از لويه جرگه حال و هوای پيش از آن در جامعه ديده نمی شود. بسياری از مردم
استدلال می کنند که آقای کرزی با آن اکثريت بزرگی که به دست آورد، بايد از
اين مشروعيت تازه برای تعيين يک کابينه نيرومند تر استفاده می کرد.
آنان ترجيح می دهند که وزيران بيشتر بر پايه شايستگی حرفه ای خود به اين
مقامات گماشته می شدند تا بنا بر مصلحت های سياسی.
همچنان، انتظارات فراوانی وجود داشت که لويه جرگه نظام سياسی آينده افغانستان
را مورد بحث قرار دهد. اما در عمل، درباره يک ساختار دولتی بحث جدی صورت
نگرفتآقای کرزی استدلال می کند که مهمترين اولويت وی حفظ صلح شکننده در
افغانستان است. در واقع، او شايد اين موضوع را دشوار يافته باشد که گروه های
مسلح رقيب را بدون دادن سهمی در کابينه، تحت کنترل در آورد.
حامد کرزی هنوز هم در داخل افغانستان از محبوبيت گسترده ای برخوردار است و
جامعه بين المللی نيز از او حمايت می کند.
اما مردم از وی انتظار دارند تا اين حمايت داخلی و بين المللی را درسياست های
عملی بازتاب دهد، سياست هايی که می تواند افغانستان را از اتکا به گروههای
قدرتمند مسلح و خصومتهای قومی نجات دهد.
يگانه عاملی که می تواند افغان ها را متحد سازد، آرزوی ديدن صلح و ثبات است.
مردم به طور احتياط آميزی خوشبين هستند و اميدوارند اين صلح شکننده پايدار
بماند.
احتياط آنان قابل درک است. مردم افغانستان بيست و سه سال جنگ داخلی بيرحمانه
را پشت سر گذاشته اند که کشور را در هم کوبيده و به ويرانه ای مبدل ساخته است.
در خلال شش ماه گذشته، زندگی عادی به تدريج به کابل باز گشته است. مثل هر
پايتخت ديگری در جهان اکنون خيابانها و بازارهای کابل شلوغ است. مدارس
دخترانه بازگشايی شده است و داد وستد تجارتی، به مثابه نشانه ای از اطمينان
به آينده، رونق می گيرد.
اين شهر، تحت کنترل نيروی تازه آموزش ديده پليس و نيروهای بين المللی کمک به
تامين امنيت، ايساف، به طور نسبی امن است.
اما مردم هنوز هم نگرانند که ادامه اختلافات بين رهبران گروه های مختلف قومی
و ناخرسندی از تقسيم پست های کابينه ( که در پی لويه جرگه آشکار شد) می تواند
موازنه شکننده قدرت را برهم بزند و بار ديگر جنگ سالاران و خشونت را به کوچه
ها باز گرداند.
احساس غالب در بين افغان های عادی آن است که زمان "تعيين سرنوشت" برای
افغانستان فرارسيده است. آنان اميدوارند که شايد اکنون، تحت فشار جامعه بين
المللی، آنان اين شانس را به دست آورده اند تا کشور و زندگی خود را بازسازی
کنند
