بعد از مدت ها چشم انتظاری بالاخره با کمک کشورهای دیگر و تلاش های جدی و همه جانبه ی سازمان ملل متحد و آمریکا , دولتی به ظاهر فراگیر و همه جانبه تشکیل و به مردم معرفی گردید.

هر چند این دولت با فشارهای بیش از حد کشورهای ذی نفع به توافق تقریباً همه ی فشرها رسید اما می طلبد تا این فشارها در ادامه ی روند کاری این دولت موقت انتقالی نیز ادامه یابد. زیرا در گذشته ی توافقات سیاسی و نظامی در سه دهه ی اخیر , شاهد تحولات و پیمان شکنی های زیادی از سوی حتی جناح هایی که انتظار خلف وعده از آنان نمی رفت, بودیم و شاید یکبار دیگر وضعیت گذشته تکرار شود! هرچند بعید می نماید.

امروز بیشتر گروه های سیاسی و نظامی افغانستان به این نتیجه رسیده اند که اگر این امتیاز بدست آمده از دست بدهند دیگر نخواهند توانست تا به این حد , نظرات و کمک های بین المللی را به سمت افغانستان جلب کنند.

به عقیده برخی از صاحب نظران اجتماعی و سیاسی این آخرین و بهترین فرصتی است که به ملت افغانستان رو کرده است.اما در این میان , بیم آن می رود تا اخلال گران صحنه های سیاسی و قدرت طلبانی که روند جنگ , آنان را به زیاده خواهی و برتری جویی عادت داده است یا از طریق برهم زدن نظم عمومی و آرامش نسبی کشور دست به اقداماتی بزنند و یا از طریق چاپلوسی و تملق و رسوخ در قدرت های کلیدی در روند امنیت اجتماعی اخلال ایجاد کنند.

این نیروها که اکثراً تربیت شده ی کشورهای دیگر و بعضاً همسایه اند , خواهند کوشید تا از این طریق همچون گذشته به زندگی ذلت بار خود ادامه دهند. برخی از این نیروها در قالب دین و شعارهای انقلابی رخ نموده و در طول دوران مبارزات مردم افغانستان چهره ی حق بجانب به خود گرفته اند.

در هر صورت انتظار آن می رود تا این نیروهای اخلال گر و بعضاً متحجّر کاملاً از صحنه ی سیاسی و اجتماعی کشور کنار زده شده متخصیصن و متعهدین به ملت و انسانیت کرسی های خالی اداره آینده کشور را به دست گیرند.